Póki co uraczę was zdjęciem czy dwoma z niedzielnego koncertu na rynku poświęconego Janowi Pawłowi II. Bardzo dobra realizacja, drobne problemy techniczne (ciekaw jestem czy Wodecki zrobił dym jak nie miał nagłośnienia przez 30 sekund), fajny pomysł i przede wszystkim fakt że w jednym miejscu, o jednym czasie zgromadziło się kilkanaście tysięcy ludzi którzy chcieli wspomnieć wielkiego człowieka.

Niesamowicie interesujący pomysł – jak w dobie druku cyfrowego, wszelkiej maści maszyn drukarskich wielkości trzech czołgów i składania książek na komputerze można dzięki pasji i determinacji odtworzyć kawałek historii i wczuć się w rolę ludzi którzy dzięki Linotype „zrewolucjonizowali druk i społeczeństwo”. Powiem szczerze: zafascynowało mnie to. Uwielbiam ludzi z pasją i to co robią, to że pomimo obecności wszystkich technologicznych innowacji wciąż jeszcze chcą zagłębiać się w przeszłosć i korzystać z osiągnięć  których dziś nikt już nie używa. Ducha idei przyświecającej bohaterom filmu świetnie przekazują dwa zdania – tak tak, właśnie te w tytule;)

„Linotype: The Film” Official Trailer from Linotype: The Film on Vimeo.

Autorami projektu są Andrea Pilia, Adriano Leo i Dario Cataldi, włoscy studenci ze Strasburga we Francji. Ciekaw jestem jakie wrażenie wywierają na was te fotografie? Szok, strach i uczucie bezradności czy raczej ulgę, uśmiech i nadzieję?

Proszę: http://www.mymodernmet.com/profiles/blogs/death-is-unbearable-24-photos

Polecam każdemu z was wyjazd na odrobinę białego szaleństwa gdzieś na stok. My szusowalismy na Kotelnicy, całkiem niezłe warunki, stosunkowo pusto, ceny nie odstraszają, nic tylko jeździć! Niesamowicie przyjemnie było znów założyć na nogi parapet i poczuć ten gigantyczny przypływ adrenaliny towarzyszący pierwszemu w sezonie zjazdowi.

A jakie Ty masz nastawienie do zimy? Bierzesz sanki, narty czy snowboard i lecisz szukać choć odrobinę pochyłego terenu czy zamykasz się w domu, uszczelniasz okna, ogrzewanie ustawiasz na maximum i pijesz gorąca czekoladę?

Żeby nie zostawiać was z suchą lekturką poniżej załączam małą panoramę z podejścia na Szczebel. Jeszcze tak BTW – jak zdobywacie taką góreczkę jak tan zdjęciu upewnijcie się że jesteście na szczycie, bo czasami pozory mogą mylić i trzeba będzie iść jeszcze raz;)

Identyfikacja dla Szczepu Tęczowego z Krakowa. Proste logo w efektownych i żywych kolorach nawiązujące do Krzyża Harcerskiego oraz prosta czcionka budząca dobre skojarzenia. Design leciwy, stworzony grubo ponad rok temu, wprowadzane jednak dopiero od września.

Myślę że za jakiś czas zrobię tu małe case study;)

Ta książka to „Wołanie w górach” Wojciecha Jagiełły, taternika, alpinisty i ratownika TOPR. Jeśli jesteś bliżej zainteresowany postacią autora to zachęcam do zajrzenia na wiki.

„Wołanie…” budzi we mnie dużo emocji podczas czytania – począwszy od gniewu na ludzką lekkomyślność, głupotę i brak poszanowania podstawowych zasad turystyki górskiej a skończywszy na głębokim szacunku i podziwie dla ludzi którzy niemal każdego dnia, od stu lat ryzykują swoje życie ratując kogoś zupełnie im obcego. Czasem ten ratunek przeradza się w ostatnią posługę – zniesienie ciała do schroniska, oddanie rodzinie. O tym wszystkim pisze Jagiełło, puentując niejednokrotnie subiektywną opinią przytaczane przez siebie fakty. To dobrze, bo te osobiste fragmenty to słowa człowieka który sam nieraz zjeżdżał do uwięzionych w ścianie, nabierają one przez to rzeczywistego charakteru.

Tatry są wspaniałe, trzeba je poznawać pamiętając że górami rządzą siły natury i człowiek jest tam elementem w każdym aspekcie obcym. Czasem przez zbieg okoliczności, czasem przez nieuwagę, często przez własną bezmyślność lub brak odpowiedniego przygotowania coś pójdzie nie tak jak byśmy chcieli.

Książka Jagiełły to dobra pozycja dla ludzi którzy chcą dowiedzieć się jak wygląda praca Pogotowia, spróbować zrozumieć co dzieje się w głowach ratowników czy wreszcie jak nieodpowiedzialni potrafią być ludzie.

Góry dziwnie na mnie działają – to temat o którym mógłbym napisać dużo więcej, choć nie wiele o nich wiem i dopiero zaczynam je poznawać. Oszczędzę Ci jednak czytania – obejrzyj lepiej zdjęcia;)

A Ty? Lubisz chodzić po górach?

Cytat w tytule to fragment piosenki Wojtka Waglewskiego i jego synów.

Całość skończyła się dwugodzinną posiadówką męskiego trio w wielkim M a później w Transporterze, czas minął nam na kreatywnym myśleniu i rozmowach o kobietach.

A propos kobiet, oto jedna z nich, Ola:

Będą za to fotografie. Będzie grafika. Będą inspiracje. Póki nie powstanie tu bardziej ambitne portfolio;)

Na pierwszy ogień: Marta i ostatnie podrygi zachodzącego Słońca.